Sende; ben, kutba giden bir geminin sergüzeştini,
Sende; ben, kumarbaz macerasını keşiflerin,
Sende uzaklığı,
Sende; ben, imkansızlığı seviyorum.
Güneşli bir ormana dalar gibi dalmak gözlerine
Ve kan ter içinde, aç ve öfkeli,
Ve bir avcı iştahıyla etini dişlemek senin.
Sende, ben, imkansızlığı seviyorum,
Fakat asla ümitsizliği değil.

 Bir Nazım şiiri daha. Okurken senden bir şeyler bulmamı istemiştin. Buluyorum, her satırda, her dizede. Okurken seni düşünüyorum ben. Seni hissederek okuyorum bütün şiirleri. Dinlediğim bütün şarkılarda ikimizi bulduğum gibi. Birini sevmek böyle bir şey demek ki. Her şeyimde sen varsın şimdi, ellerime baktıkça ellerini, aynaya baktıkça karşımda gözlerini görüyorum. Ve saçıma dokunuşun geliyor aklıma mutlu oluyorum. Yüzüme dokunuyorsun, bakamıyorum gözlerine çünkü utanıyorum. Ama kalp atışlarım hızlanıyor.
 Hayalini anlatmıştın ya bana. Benim de bir hayalim var. Kulağına şiirler fısıldadığım hayallerim var.  Yolda öyle el ele yürürken durup kulağına şiir fısıldıyorum. Kimseler duymuyor, sadece sen ve benim aramda. Sonra yanağından öpüyorum ama hala yüzüne bakamıyorum. kolunu omzuma atıyorsun ben sarılıyorum, sana sığınıyorum aslında. Sen benim huzur bulduğum limansın. Ve ben orada mutlu oluyorum, senin yanında.
 Nazımın da dediği gibi ''Sende ben imkansızlığı seviyorum fakat asla ümitsizliği değil.'' Asla ümitsiz olmamalıyız. Güzel günler bizi bekliyor sevgilim. Ben buna inanıyorum, mutlu olacağımıza inanıyorum. Sen beni sevmeye, ben seni sevmeye devam ettikçe mutlu olacağımıza, bütün bu zorlukları aşacağımıza inanıyorum.
 Seni seviyorum, my hero.
 Hep benimle kal.