bu bana yaptığın ilk papatya tacı sevgilim. sırf bunu verebilmek için işin olmadığı halde benim yanıma gelmiştin. bir de peçeteye sarıp saklamıştın onu zarar görmesin diye. ben de şimdi öyle yapıp en güzel şekilde koruyorum onu. bilirsin anıları saklamayı severim. hatta karnım ağrıdığında bana aldığın ilacı getirdiğin poşeti bile saklıyorum ben. düşünsene poşeti bile. öyle değer veriyorum senin elinden gönlünden kopup bana verilmiş her şeye.

 -bir doksan günün daha sonuna geliyoruz sevgilim. haftaya yanındayım, yanımdasın. ama sadece bir kaç saatliğine. sarılır mıyız? bilmiyorum. çünkü biliyorsun biz asla o dizlerde ki aileler kadar rahat ailelere ve bir şehre sahip değiliz. bizim yolda yürümemiz bile küçük çaplı bir olay olabiliyor. bazen sırf bu yüzden keşke dizlerde ki gibi hayatımız olsa diyorum. ama asla o amerikan dizlerinde ki gibi değil. o kadar geniş sevgililik anlayışı bana da aykırı. hani o izlediğim kore dizleri var ya tıpkı onlar gibi. oradaki esas kız ben esas oğlan sen oluyorsun hayallerim de. kimse bilmiyor ama işte bu yüzden dizi de onlar ayrılmak zorunda kaldığında hüngür hüngür ağlamam bundan işte. ya ikimize de böyle olursa diye. ama işte kore dizlerinin en güzel yanı hep mutlu bitiyor. peki ya bizim hikayemiz sevgilim? sürekli ayrılıklara gebe olan bizim hikayemiz de mutlu biter mi? biz de bir gün hiç ayrılmamak üzere kavuşur muyuz? bu bizim hayalimiz peki ya gerçekleşir mi? dua et sevgilim. çünkü sen benim hep dualarımdasın zaten.

 -bu kavuşmanın en zor yanı ne biliyor musun sevgilim. beş gün sadece beş gün sonra bu sefer ben gidiyorum ve sen benim şehrimde kalıyorsun. bu sefer sınava sen hazırlanacaksın ben senin için endişeleneceğim. sen ise ben farklı bi şehir de olduğumdan benim için endişeleneceksin halbuki yan yana olsaydık endişelenmezdik bu kadar. ama her şeyin bir zamanı var değil mi bu hayatta. mutluluğun bile.